خانه / مجله دستاورد صنعت / بازار نفت / چشم انداز درآمدهای نفتی ایران تا سال ۲۰۲۰

چشم انداز درآمدهای نفتی ایران تا سال ۲۰۲۰

وزارت نفت در تلاش است تا با جذب سرمایه گذاران خارجی و شرکت های بین المللی نفتی، تولید نفت و گاز را افزایش دهد. برای رسیدن به این هدف، وزارت نفت قراردادهای نفتی جدید را طراحی و تنظیم کرده و هم اکنون مشغول مذاکره با سرمایه گذاران داخلی و خارجی برای توسعه میدان های نفتی است.

همزمان نیز سازمان ها و نهادی بین المللی در حال گمانه زدنی در باره وضعیت تولید نفت و گاز و درآمدهای آن در سال های آینده هستند. بانک جهانی تحلیلی با عنوان “رصد اقتصادی ایران” منتشر کده که در آن در باره تحولات و سیاست های اقتصادی از جمله نفت و گاز را بررسی کرده است. بخشی از این تحلیل اخیرا از سوی مرکز پژوهشهای مجلس در قالب گزارشی منتشر شده است.

در این گزارش چشم انداز درآمدهای نفتی رو به رشد و پتانسیل صادرات گاز پرداخته شده است با تاکید بر این بخش که سرعت سرمایه گذاری و روند توسعه میدان های نفت و گاز و قیمت جهانی نفت می تواند به افزایش و حتی کاهش درآمدها منجر شود.

در این گزارش تاکید شده که ایران یکی از متنوع ترین اقتصادها را در میان تولید کنندگان اوپک دارد اما اقتصاد آن بسیار وابسته به نفت و گاز است.

بر اساس محاسبات انجام شده در محتمل ترین حالت درآمدهای نفتی حاصل از صادرات نفت از حدود ۴۴ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۴ به ۶۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۰ افزایش می یابد. بر اساس پیش بینی ها درآمدهای حاصل از گاز از ۲٫۸ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۴ به ۹٫۴ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۰ افزایش می یابد.

 

چشم انداز چهار ساله

میزان ذخایر اثبات شده نفت خام ایران، ۱۵۸ میلیارد بشکه برآورد شده است که نشان می دهد این کشور چهارمین دخایر نفت دنیا و سومین دارنده ذخایر نفت خام در سازمان کشورهای صادر کننده نفت (اوپک) است. بیش از ۷۰ درصد از ذخایر نفت خام کشور در خشکی (مناطق ساحلی) قرار دارند.

بزرگترین میادن نفت ایران، میادین واقع در مناطق ساحلی (خشکی)، اهواز – آسماری، مارون و گچساران هستند که همه آنها در استان خوزستان قرار دارند. میدان ابوذر در خلیج فارس با ظرفیت تولید ۱۷۵ هزار بشکه در روز بزرگترین میدان فراساحلی (دریایی) ایران است. همچنین ایران دارای برخی ذخایر اثبات شده فراحاساحلی نفتی در دریای خزر اس تکه البته اکتشاف و توسعه این ذخایر به دلیل مناقشات ارضی با همسایگان خود یعنی آذربایجان و ترکمنستان، متوقف مانده است.

ظرفیت تولید نفت ایران تا سال ۱۹۶۵ به تدریج به دو میلیون بشکه در روز رسید اما پس از آن و در یک دوره ده ساله (۱۹۶۵ تا ۱۹۷۳) به حدود شش میلیون بشکه در روز افزایش یافت.

پایداری و بهینه بودن این گسترش سریع تولید در اواخر دهه ۱۹۷۰ بحث انگیز بود. با این حال، بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و شروع جنگ تحمیلی با عراق، سطح تولید تقریبا به ۱٫۵ میلیون بشکه در روز سقوط کرد. متعاقبا تولید نفت در اواخر دهه ۱۹۸۰ به تدریج به ۲٫۵ میلیون بشکه در روز رسید و ظرفیت تولید با سرمایه گذاری قابل توجه در امر نوسازی، در سال ۲۰۰۷ به حدود ۴٫۲ میلیون بشکه در روز افزایش یافت. این سطح از تولید تا سال ۲۰۱۱ حفظ شده بود اما پس از آن تولید نفت به طور چشمگیری از حدود ۳٫۷ میلیون بشکه در روز در سال ۲۰۱۱ به ۲٫۷ میلیون بشکه در روز در سال ۲۰۱۲ و ۲٫۵ میلیون بشکه در روز و در سال ۲۰۱۳ کاهش یافت. در سال ۲۰۱۴ تولید نفت خام حددود ۱۰۰ هزار بشکه در روز افزایش یافت و تقریبا به ۲٫۶ میلیون بشکه در روز رسید در حالی که تولید کل نفت (نفت و میعانات گازی) ۳٫۰۵ میلیون بشکه در روز بود.

برای توسعه صادرات نفت چالش هایی از جمله امکان عرضه به بازار در کوتاه مدت و پایداری آن در بلند مدت وجود دارد. پیش از تحریم ها ایران نفت خود را به چین، هند، ژاپن، کره جنوبی، اتحادیه اروپا، ترکیه، افریقای جنوبی و امارات متحده عربی صادر می کرد. پس از تحریم ها برخی خریداران مانند کشورهای عضو اتحادیه اروپا واردات نفت از ایران را متوقف و سایر کشورها از میزان واردات خود کاستند. انتظار می رود که ایران بتواند این بازار از دست رفته را به میزان حداق بیش از ۳۰۰ هزار بشکه در روز تا اواسط  ۲۰۱۶  و نیز بیش از ۶۰۰ هزار بشکه در روز تا اواسط ۲۰۱۷ باز پس گیرد. خریداران بالقه ایران، کشورهای کره جنووبی، هند، چین، ترکیه و برخی کشورهای اروپایی شامل یونان، اسپانیا و ایتالیا هستند.

ثبات صادرات نفت بعد از سال ۲۰۱۷ به اقدامات بیشتر از سوی ایران و نیز به ویژه به توانایی کشور بستگی خواهد داشت که بتواند:

  • از کاهش در بهره وری میادین قدیمی نفت جلوگیری کند
  • برخی از مخازن بسته خود را دوباره راه اندازی کند
  • در توسعه میادین نفتی جدید سرمایه گذاری کند

پیش بینی می شود که بین سالهای ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰ افزایش بالقوه ای در تولید نفت (نفت و میعانات گازی) شامل افزایش ۳۰۰ هزار بشکه در سال ۲۰۱۶ و ۶۰۰ هزار بشکه در روز در سال ۲۰۱۷ به وجود آید. بنابر این انتظار می رود که در سال ۲۰۱۷ ایران تولید نفت ۴٫۲ میلیون بشکه در روز خود را در زمان قبل از تحریم ها، یعنی زمانی که ظرفیت تولید نفت شامل ۳٫۵ میلیون بشکه نفت و ۰٫۷ میلیون بشکه میعانات گازی بود، دوباره به دست آورد. اگر چه ممکن است ظرفی تولید ۴٫۲ میلیون بشکه در روز تا پایان ۲۰۱۷ محقق شود اما چهار تحول مهم وجود دارد که می تواند ظرفیت تولید در طول سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ را تحت تاثیر قرار دهد.

شرکت ملی نفت ایران در نظر دارد که میادین جدیدی را در منطقه غرب کارون توسعه دهد. این میادین شامل برخی میادین بزرگ مانند آزادگان، یاران، یادآوران و دارخوین و نیز بعضی از میادین کوچکتر مانند جفیر، بند کرخه و سوسنگرد است. میادین غرب کارون تنها ۱۰۰ هزار بشکه نفت در روز نفت تولید می کند. شرکت ملی نفت ایران انتظار دارد که تولید نفت را از این میادین تا نزدیک به یک میلیون بشکه در روز افزایش دهد. پیش بینی شده است که با توجه به توانایی شرکت ملی نفت در تامین سرمایه گذاری های مورد نیاز، ظرفیت این میادین در سال ۲۰۲۰ به ۴۰۰ تا ۸۰۰ هزار بشکه در روز برسد.

برنامه ای برای سرمایه گذاری اولویت دار به منظور افزایش ظرفیت تولید نفت در میادین بالغ نفتی نظیر اهواز، گچساران و مارون و نیز برای عملیاتی کردن بعضی از میادین نفتی که پیشتر مسدود شده، اجرا خواهد شد. انتظار می رود که تولید میدان اهواز تا حدودی به مقدار اولیه خود برسد در حالی که تولید سایر میادین به تدریج افزایش می یابد. ممکن است میزان افزایش در تولید کل نفت در سال ۲۰۲۰ بین ۲۰۰ تا ۴۰۰ هزار بشکه در روز باشد.

با وجود این سرمایه گذاری، ممکن است هر سال یک کاهش طبیعی روزانه به میزان هزار بشکه در تولید بعضی از میادین بسیار قدیمی رخ دهد.

با توجه به بهره برداری کامل از فاز های جدید پارس جنوبی انتظار می رود که تولید میعانات گازی افزایش قابل توجهی داشته باشد و تا سال ۲۰۲۰ به ۳۰۰ تا ۵۰۰ هزار بشکه در روز برسد.

صادرات نفت ایران شامل نفت خام، میعانات گازی و فراورده های نفتی است. تولید میعانات گازی ایران اغلب از میدان گازی پارس جنوبی همراه با مقادیر اندکی در نار، کنگان و سایر میادین صورت می گیرد. انتظار می رود که تولید میعانات گازی از حدود ۴۵۰ هزار بشکه در روز در سال ۲۰۱۴ به ۸۳۰ هزار بشکه در روز تا سال ۲۰۲۰ افزایش یابد. همزمان برنامه ای نیز برای پردازش و تبدیل میعانات گازی به همراه فرآورده های نفتی مثل نفتا، دیزل و نفت سفید وجود دارد.

هم اکنون در دو شرکت پتروشیمی برزویه و بوعلی سینا حدود ۱۶۰ هزار  بشکه میعانات گازی مصرف می شود که البته این بمیزان به طور قابل توجهی در چهار تا شش سال آتی و همزمان با شروع ب هکار پالایشگاههای ستاره خلیج فارس با ظرفیت ۳۶۰ هزار بشکه در روز و سیراف ببا ظرفیت ۴۸۰ هزار بشکه در روز افزایش خواهد یافت. انتظار می رود پالایشگاه ستاره خلیج فارس بین سالهای ۲۰۱۶ و ۲۰۱۸ شروع به کار کند اما زمان شروع به کار پالایشگاه سیراف نامشخص است. زمانی که هر دو پالایشگاه راه اندازی شوند دیگر میعانات گازی صادر نخواهد شد اما مقادیری از فراورده ها حدود ۱۵۰ هزار بشکه در روز نفتا و حدود ۴۰۰ هزار بشکه در وز دیزل و نفت سفید برای صادرات وجود خواهد داشت.

سناریوی محتمل این است که صادرات میعانات گازی در سال ۲۰۱۶ به میزان ۵۰۰ هزار بشکه در روز به اوج خود برسد و به تدریج تا سال ۲۰۲۰ به ۳۳۰ هزار بشکه در روز کاهش یابد و در مقابل مصرف داخلی آن نیز به حدود ۵۰۰ هزار بشکه در روز خواهد رسید.

انتظار می رود که در میان مدت صادرات فرآوده های نفتی نیز افزایش یابد. در گذشته ایران برای تامین تقاضای داخلی محصولات پالایشی به ویژه بنزین، آن را وارد می کرد اما اکنون با بازسازی، نوسازی و توسعه پالایشگاههای خود حجم زیاد و ترکیب مطلوب تری از فرآورده ها را در داخل، تولید می کند. این افزایش بازده پالایشی و محصولات مازاد حاصل از فرآوری داخلی میعانات گازی، باعث افزایش ظرفیت صادرات (۷۰۰ هزار بشکه در روز از فرآورده های نفتی تا سال ۲۰۲۰) خواهد شد که متشکل از ۲۲۰ هزار بشکه نفت کوره، ۷۰ هزار بشکه گازوئیل، ۱۴۰ هزار بشکه بنزین و ۱۷۰ هزار بشکه LPG (گاز مایع) است.

برای ارزیابی چشم انداز افزایش درآمدهای حاصل از صادرات نفت در این بخش برای توسعه و گسترش نفت (نفت خام و میعانات گازی) و فرآورده های نفتی بر اساس تحلیل های مذکور محدوده ای تعیین شده است. در این طرح ها سه سناریو (محتمل ترین حال، بدبینانه و خوش بینانه) به همراه فروض اصلی کلیدی که در خصوص حجم صادرات و قیمت های بین المللی نفت است، برای هر یک از سناریوها در نظر گرفته شده اس. فرض اصلی این سناریوها به شرح زیر است:

در سناریوی حالت پایه (محتمل ترین سناریو) فرض می شود که ظرفیت تولید نفت از حدود چهار میلیون بشکه در روز در سال ۲۰۱۵ به چهار و نیم میلیون بشکه در روز در سال ۲۰۲۰ افزایش یابد. تقریبا نیمی از افزایش ظرفیت به دلیل بازده اضافی ناشی از تولید معیانات گازی پارس جنوبی و سایر میادین گازی است. در این سناریو فرض می شود که قیمت بین المللی نفت خام بر اساس شاخص برنت طی سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ در محدوده ۵۰ تا ۶۰ دلار به ازای هر بشکه نفت (به طور میانگین ۵۵ دلار برای هر بشکه) نوسان خواهد کرد. قیمت نفت بعد از سال ۲۰۱۶ به تدریج افزایش می یابد و تا سال ۲۰۲۰ به بشکه ای ۷۰ دلار می رسد.

در سناریوی خوش بینانه فرض شده است که ایران تا سال ۲۰۲۰ به اهداف توسعه ای خود برای تولید نفت خام (چهار میلیون و ۳۰۰ هزار بشکه در روز) و میعانات گازی (۹۳۰  هزار بشکه در روز) درست یابد. در این سناریو روند خوش بینانه ای برابی قیمت نفت فرض شده است که بر اساس آن در سال ۲۰۱۷ به ۷۰ دلار و تا سال ۲۰۲۰ به ۸۰ دلار به ازای هر بشکه خواهد رسید.

در سناریوی بدبینانه چند نوع ریسک فرض شده است:

ظرفیت تولید نفت تا سال ۲۰۱۷ به سه میلیون بشکه در روز خواهد رسید، اما ممکن است تا ۲۰۲۰ در همان سطح باقی بماند که به این نکته اشاره دارد که سرمایه گذاری های انجام شده ممکن است فقط برای جبران کاهش تولید میادین قدیمی کافی باشند تولید معیانات گازی همچنان حدود ۷۰۰ هزار بشکه در روز باشد.

قیمت بین المللی نفت طی سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ در محدوده بشکه ای ۵۰ الی ۵۵ دلار باقی خواهد ماند.

جدول ۱: چشم انداز میان مدت برای درآمدهای حاصل از تولید و صادرات نفت ایران

سال شمسی ۲۰۱۱ ۲۰۱۲ ۲۰۱۳ ۲۰۱۴ ۲۰۱۵ ۲۰۱۶ ۲۰۱۷ ۲۰۱۸ ۲۰۱۹ ۲۰۲۰
بر مبنای برآوردهای حالت پایه
تولید
نفت خام

(میلیون بشکه در روز)

۷۰/۳ ۷۰/۲ ۵۰/۲ ۶۰/۲ ۹۰/۲ ۵۰/۳ ۶۰/۳ ۷۰/۳ ۷۰/۳ ۷۰/۳
میعانات گازی

(هزار بشکه در روز)

۳۸۰ ۳۹۵ ۴۲۰ ۴۵۰ ۶۱۰ ۹۰ ۷۲۰ ۷۵۰ ۷۹۰ ۸۳۰
کل نفت

(میلیون بشکه در روز)

۰۸/۴ ۱۰/۳ ۹۳/۲ ۰۵/۳ ۳۱/۳ ۵۹/۳ ۲۲/۴ ۳۵/۴ ۴۹/۴ ۵۳/۴
تخصیص نفت خام
پالایش داخلی

(میلیون بشکه در روز)

۷۰/۱ ۷۰/۱ ۸۰/۱ ۸۰/۱ ۹۰/۱ ۰۰/۲ ۱۰/۲ ۲۰/۲ ۲۰/۲ ۲۰/۲
صادرات

(میلیون بشکه در روز)

۰۰/۲ ۰۰/۱ ۷۰/۰ ۸۰/۰ ۸۰/۰ ۹۰/۰ ۴۰/۱ ۴۰/۱ ۵۰/۱ ۵۰/۱
تخصیص میعانات گاز ی
فرآوری داخلی

(هزار بشکه در روز)

۱۵۰ ۱۵۵ ۱۶۰ ۱۶۵ ۱۷۰ ۱۹۰ ۳۵۰ ۴۵۰ ۵۰۰ ۵۰۰
صادرات

(هزار بشکه در روز)

۲۳۰ ۲۴۰ ۲۶۰ ۲۸۵ ۴۴۰ ۵۰۰ ۳۷۰ ۳۰۰ ۲۹۰ ۳۳۰
فراورده های نفتی

(میلیون بشکه در روز)

۸۵/۱ ۸۶/۱ ۹۶/۱ ۹۷/۱ ۰۷/۲ ۱۹/۲ ۴۵/۲ ۶۵/۲ ۷۰/۲ ۷۰/۲
مصرف داخلی

(میلیون بشکه در روز)

۷۵/۱ ۷۶/۱ ۷۸/۱ ۷۹/۱ ۸۴/۱ ۸۶/۱ ۹۰/۱ ۹۶/۱ ۹۸/۱ ۰۰/۲
صادرات

(هزار بشکه در روز)

۱۰۰ ۱۰۰ ۱۸۰ ۱۸۰ ۲۳۰ ۳۳۰ ۵۵۰ ۶۹۰ ۷۲۰ ۷۰۰

گزارش رصد اقتصادی ایران (بانک مرکزی)

سال شمسی ۲۰۱۱ ۲۰۱۲ ۲۰۱۳ ۲۰۱۴ ۲۰۱۵ ۲۰۱۶ ۲۰۱۷ ۲۰۱۸ ۲۰۱۹ ۲۰۲۰
صادرات
صادرات نفت خام

(میلیون بشکه در روز)

۰۰/۲ ۰۰/۱ ۷۰/۰ ۸۰/۰ ۸۰/۰ ۹۰/۰ ۴۰/۱ ۴۰/۱ ۵۰/۱ ۵۰/۱
میعانات گازی

(هزار بشکه در روز)

۲۳۰ ۲۴۰ ۲۶۰ ۲۸۵ ۴۴۰ ۵۰۰ ۳۷۰ ۳۰۰ ۲۹۰ ۳۳۰
صادرات فرآورده ها

(هزار بشکه در روز)

۱۰۰ ۱۰۰ ۱۸۰ ۱۸۰ ۲۳۰ ۳۳۰ ۵۵۰ ۶۹۰ ۷۲۰ ۷۰۰
کل صادرات

(میلیون بشکه در روز)

۳۳/۲ ۳۴/۱ ۱۴/۱ ۲۶۵/۱ ۴۷/۱ ۷۳/۱ ۳۲/۲ ۳۹/۲ ۵۱/۲ ۵۳/۲
درآمدهای صادراتی (میلیارد دلار)
حالت پایه

(محتمل ترین حالت)

۰/۹۳ ۷/۵۲ ۹/۴۳ ۳/۴۴ ۷/۲۸ ۸/۳۳ ۸/۴۷ ۵/۵۲ ۸/۵۸ ۰/۶۳
حد بالا

(وضعیت خوش بینانه)

۰/۹۳ ۷/۵۲ ۹/۴۳ ۳/۴۴ ۷/۲۸ ۶/۴۰ ۵/۵۷ ۷/۶۵ ۷/۷۶ ۴/۹۲
حد پایین

(وضعیت بدبینانه)

۰/۹۳ ۷/۵۲ ۹/۴۳ ۳/۴۴ ۷/۲۸ ۰/۳۳ ۲/۳۶ ۴/۳۶ ۱/۳۶ ۸/۳۵

 

برنامه های توسعه ای بلند مدت نفت و گاز

سرمایه گذاری مورد نیاز برای توسعه بخش های نفت و گاز طی سالهای ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰ بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ میلیارد دلار برآورد شده است. همزمان با تحریم های بین المللی و محدودیت سرمایه گذاری خارجی، تکنولوژی و تخصص مورد نیاز برای گسترش تولید و نیز کاهش نرخ افت منحنی میادین بالغ نفتی، بخش های نفت و گاز ایران  تحت تاثیر قرار گرفت. لذا ایران در سال های اخیر برای توسعه میادین نفت و گاز خود عمدتا به شرکت های داخلی وابسته بوده است. همه شرکت های غربی در طول دوره تحریم ها فعالیت های خود را در ایران متوقف کردند که این امر فرصتی برای بعضی شرکت های چینی و روسی ایجاد کرده بود.

دولت برای بهبود وضعیت اقتصادی قصد دارد که سرمایه گذاری و تکنولوژی خارجی را به بخش نفت و گاز بازگرداند. هم اکنون بیش از ۵۰ پروژه نفت و گاز شناسایی شده است که بیش از ۲۰ پروژه در بازدید شرکت های بین المللی در نوامبر سال ۲۰۱۵ در تهران به نمایش گذاشت هشد. این پروژه ها شامل پروژه های بالا دستی گاز (میادین گازی فاز ۱۱ پارس جنوبی، پارس شمالی، فروز و کیش) و پروژه های توسعه نفت (آزادگان، یادآوران، تووسعه مجدد سلمان، آذر، فاز ۳ دارخوین، سهراب، اروند، سپهر و چندین میدان بالغ دیگر، بود.

گزارش های خبری متعددی راجع به علاقه شرکت های نفتی غربی برای بازگشت به ایران وجود دارد. به نظر می رسد شرکت های بین المللی نفتی مشتاق هستند که از فرصت های کسب و کار صنعت نفت و گاز ایرران – که از نظر فنی جذاب تر از پتانسیل های باقی مانده در سایر نقاط دنیا است- استفاده کنند. طبق نظر شرکت ملی نفت ایران، هزینه نهایی تولید نفت در ایران ۸ دلار به ازای هر بشکه برای مناطق ساحلی و ۱۵ دلار به ازای هر بشکه برای مناطق فرا ساحلی است. این عدد با میانگین بین المللی ۴۵ تا ۶۰ دلار به ازای هر بشکه، قابل مقایسه است. در حال حاضر انتظار می رود که شرکت های بین المللی نفت در در مورد ریسک های “سطح الارضی” (ریسک های غیرفنی) شامل ریسک های سیاسی و قراردادی و شرایط بازار بین المللی نفت محتاط باشند. همچنین عامل اصلی در تصمیم گیری شرکت های بین المللی نفت شرایط موجد در قراردادهای خواهد بود.

 

تنظیم و اجرای قراردادهای جدید نفتی

از آنجا که براساس اصل چهل وپنجم قانون اساسی، مالکیت خارجی و خصوصی بر منابع طبیعی ممنوع شده است؛ لذا مالکیت منابع و تجهیزات نفت و گاز باید در اختیار شرکت ملی نفت ایران باقی بماند و بنابراین انعقاد قراردادهایی همچون توافق مشارکت در تولید (PSA) نمی تواند در ایران به کار گرفته شود. دولت در سال ۱۹۸۹ برای جذب سرمایه گذاران خارجی به بخش نفت و گاز، دستورالعملی با عنوان قراردادهای “بیع متقابل” معرفی کرد که طی آن شرکت های بین المللی نفتی را ملزم می کرد که تخصص و سرمایه اش را برای توسعه میادین نفت و گاز طبیعی سرمایه گذاری کند. پس از آنکه میدان توسعه یافت و تولید شروع شد، مالکیت پروژه به شرکت ملی نفت ایران یا شرکت های تابعه باز می گشت.

شرکت بین المللی نفتی حق سهامی نسبت به میادین نفت و گاز یا نسبت به تولید دریافت نمی کرد و شرکت ملی نفت ایران از درآمد فروش نفت و گاز برای بازپرداخت هزینه های سرمایه ای شرکت بین المللی نفتی استفاده می کرد. قراردادهای بیع متقابل برای شرکت های بین المللی نفتی به دلیل فقدان انعطاف پذیری در بازیابی هزینه ها، کوتاه بودن دوره قرارداد (پنج تا هشت سال)، نبود سود افزایشی برای شرکت های بین المللی نفتی و در بعضی موارد تخصص محدود شرکت ملی نفت ایران- که سرعت نرخ تولید میدان را در مقایسه با آن چیزی که شرکت بین المللی نفتی توسعه داده بود، کم می کرد- چندان جذاب نبودند.

انتظار می رود که با قراردادهای موسووم به IPC، معاملات انعطاف پذیر مبتنی بر “ریسک – سود” تسهیل شود. با این حال مذاکره  و مدیریت چنین قراردادهایی نیازمند تجربه و مهارت فنی، تجاری و قانونی قابل توجهی است. برای مثال کارکردهای بین المللی در مکزیک، برزیل، الجزایر و مصر نشان می دهد که با ایجاد یک سازمان تخصصی برای این منظور، یعنی مذاکره و مدیریت قرارداد می تواند به بهترین شکل تحصیل شود.

 

لینک کوتاه مطلب: http://vendorlist.ir/j5EDt

درباره‌ی habibeh majidi

همچنین ببینید

آیا اقتصاد ایران رکود را پشت ‌سر گذاشته است؟

دکتر فرخ قبادی آیا اقتصاد ایران رکود را پشت ‌سر گذاشته و «روی ریل رونق» …

هجدهمین شماره مجله دستاورد صنعت منتشر شد

شماره هجدهم ماهنامه دستاورد صنعت ،با مطالب زیر چاپ و منتشر شد شرکتهای حامی این …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

[uniplace_links]1fce2031-d8d7-49f0-aff9-f0342af6f066