دستاورد صنعت / کسب ‌وکارهایی که رویه‌های زیست‌محیطی، اجتماعی و حاکمیتی (ESG) را در اولویت قرار می‌دهند، یک کلید شگفت‌انگیز برای باز کردن قفل رشد تصاعدی خود کشف کرده‌اند. با توجه به تمرکز روزافزون جهان بر روی پایداری، شرکت‌هایی که اصول ESG را پذیرفته‌اند، چه از نظر مالی و چه از نظر اخلاقی، از مزایای آن بهره می‌برند. بیایید مشاهدات مهمی را بررسی کنیم که نشان می‌دهد چگونه شیوه‌های پایدار می‌توانند به رشد کسب‌وکار کمک کنند.
در چشم‌انداز کسب و کار در حال تحول امروزی، شرکت‌ها به طور فزاینده‌ای اهمیت شیوه‌های زیست محیطی، اجتماعی و حاکمیتی (ESG) را تشخیص می‌دهند. فراتر از انطباق صرف با مقررات، کسب و کارها متوجه شده‌اند که پذیرش ابتکارات پایدار می‌تواند نیروی محرکه‌ای برای رشد بلندمدت باشد. در این نوشته به اهمیت ESG در هدایت رشد کسب‌وکار می‌پردازیم، یافته‌های کلیدی و بینش‌های مربوط به شیوه‌های تجاری پایدار را برجسته می‌کنیم، و بررسی می‌کنیم که چگونه ابتکارات ESG می‌تواند موفقیت بلندمدت را برای شرکت‌ها باز کند.

اهمیت ESG در پیشبرد رشد کسب و کار
عوامل ESG دیگر صرفاً به عنوان یک ملاحظات اضافی یا جانبی برای مشاغل تلقی نمی‌شوند. در عوض، آنها به یک جنبه اصلی تصمیم‌گیری استراتژیک تبدیل شده‌اند. شرکت‌هایی که اصول ESG را در عملیات و استراتژی کلی کسب و کار خود ادغام می‌کنند، احتمالاً از مزایای رشد پایدار بهره‌مند می‌شوند. سرمایه‌گذاران به طور فزاینده‌ای خواهان شفافیت و پاسخگویی هستند و از شرکت‌هایی حمایت می‌کنند که رفتارهای مسئولانه و اخلاقی دارند. علاوه بر این، مشتریان با وجدان‌تر می‌شوند و محصولات و خدمات شرکت‌هایی را ترجیح می‌دهند که با ارزش‌های آنها همسو هستند. با اولویت‌بندی ESG، کسب‌وکارها می‌توانند استعدادهای برتر را جذب و حفظ کنند، خطرات را کاهش دهند و شهرت خود را افزایش دهند و در نهایت باعث رشد کسب‌وکار شوند.

یافته‌ها و بینش‌های کلیدی در مورد شیوه‌های کسب و کار پایدار
مطالعه جامع رویه‌های کسب‌وکار پایدار چندین یافته و بینش کلیدی را نشان می‌دهد. اولاً، شرکت‌هایی که ابتکارات ESG را در اولویت قرار می‌دهند، در درازمدت از نظر مالی بهتر از همتایان خود عمل می‌کنند. آنها نه تنها هزینه‌های کمتری را در رابطه با مصرف منابع و مدیریت ضایعات تجربه می‌کنند، بلکه از افزایش درآمد از طریق بهبود وفاداری مشتری و افزایش سهم بازار نیز بهره‌مند می‌شوند. ثانیاً، شیوه‌های پایدار اغلب منجر به نوآوری و کارایی عملیاتی می‌شود. با بهینه‌سازی استفاده از منابع و اتخاذ مدل‌های اقتصاد دایره‌ای، شرکت‌ها می‌توانند هزینه‌ها را کاهش داده و رقابت‌پذیری خود را افزایش دهند. در نهایت، کسب‌وکارهایی که به طور فعال به مسائل اجتماعی و زیست‌محیطی می‌پردازند، برای هدایت تغییرات نظارتی و سازگاری با تقاضاهای در حال تحول بازار، مجهزتر هستند.

ابتکارات ESG، کلید موفقیت بلندمدت شرکت‌ها
ابتکارات ESG فرصت ارزشمندی را برای شرکت‌ها فراهم می‌کند تا از این طریق بتوانند قفل موفقیت بلندمدت را باز کنند. با گنجاندن ملاحظات زیست محیطی در عملیات خود، کسب و کارها می‌توانند ردپای کربن خود را کاهش دهند، منابع را حفظ کنند و ضایعات را به حداقل برسانند. این نه تنها به یک سیاره سالم تر کمک می‌کند، بلکه به صرفه‌جویی در هزینه‌ها و بهبود کارایی عملیاتی نیز کمک می‌کند. به طور مشابه، پرداختن به مسائل اجتماعی از طریق شیوه‌های کار منصفانه، برنامه‌های تنوع و شمول، و مشارکت جامعه، فرهنگ مثبت شرکتی را تقویت می‌کند، استعدادهای برتر را جذب می‌کند و روحیه کارکنان را تقویت می‌کند. علاوه بر این، شیوه‌های حاکمیتی قوی؛ شفافیت، مسئولیت‌پذیری و مدیریت ریسک را تضمین می‌کند که برای حفظ اعتماد سرمایه‌گذاران بسیار مهم است. ابتکارات ESG در نهایت می‌تواند منجر به افزایش سودآوری، انعطاف‌پذیری و مزیت رقابتی شود و شرکت‌ها را برای رشد پایدار قرار دهد.
پذیرش شیوه‌های ESG دیگر یک گزینه نیست، بلکه یک ضرورت برای کسب و کارهایی است که هدفشان دستیابی به رشد پایدار است. اهمیت ESG در پیشبرد رشد کسب‌وکار واضح است، زیرا شرکت‌ها را قادر می‌سازد تا سرمایه‌گذاران، مشتریان و کارمندانی را جذب کنند که به شیوه‌های اخلاقی و مسئولانه ارزش می‌دهند. یافته‌ها و بینش‌های کلیدی در مورد شیوه‌های تجاری پایدار این تصور را تقویت می‌کنند که یکپارچه‌سازی اصول ESG منجر به عملکرد بهتر مالی، نوآوری و سازگاری نظارتی می‌شود. با اولویت‌بندی ابتکارات ESG، شرکت‌ها می‌توانند موفقیت بلندمدت را از طریق صرفه‌جویی در هزینه، کارایی عملیاتی، فرهنگ سازمانی بهبود یافته و مدیریت ریسک بهبود بخشند. همانطور که چشم‌انداز کسب و کار به تکامل خود ادامه می‌دهد، استقبال از ESG به یک ستون مهم برای باز کردن رشد کسب و کار به شیوه‌ای پایدار و مسئولانه تبدیل می‌شود.

ستاره‌های درخشان مسئولیت اجتماعی را ببینید که شرکت‌ها را به چراغ‌های امید و کاتالیزورهای تغییر تبدیل می‌کنند! در جهانی که میل به مثبت بودن دارد، کسب و کارها قدرت خود را برای ایجاد فردایی بهتر رها کرده‌اند. مانند آتش بازی‌های خیره‌کننده، تعهد آنها به جامعه با درخششی شاد می‌درخشد و جنبشی را شعله‌ور می‌کند که حد و مرزی نمی‌شناسد. این شرکت‌ها با هر گامی که بر می‌دارند، شور و شوق مسری را از خود ساطع می‌کنند و دیگران را نیز با تمایل به ایجاد تفاوت، آلوده می‌کنند. وقت آن است که جادوی تحول آفرین مسئولیت اجتماعی شرکتی را جشن بگیریم، زیرا مسیر ما را به سوی آینده‌ای روشن‌تر و دلسوزتر روشن می کند!
در دنیای امروزی که به سرعت در حال تغییر است، شرکت‌ها فقط به دنبال کسب سود و رشد کسب و کار خود نیستند، بلکه به دنبال ایجاد تأثیر مثبت بر جامعه نیز هستند. مسئولیت اجتماعی درخشان به جنبه‌ای حیاتی از فرهنگ شرکت تبدیل شده است، زیرا کسب و کارها پتانسیلی را که برای شعله‌ور کردن تغییرات و ایجاد دنیایی بهتر در اختیار دارند، تشخیص می‌دهند. با پذیرش مسئولیت شرکتی، شرکت‌ها می‌توانند قدرت خود را آزاد کنند و تأثیر خیره‌کننده‌ای بر جوامعی که به آنها خدمت می‌کنند، بگذارند.

موفقیت درخشان: چگونه شرکت‌ها تغییر می‌کنند
شرکت‌ها توانایی منحصربه‌فردی برای ایجاد تغییرات با استفاده از منابع، تخصص و نفوذ خود دارند. شرکت‌ها از طریق عملیات تجاری خود می‌توانند شغل ایجاد کنند، رشد اقتصادی را پیش ببرند و به توسعه کلی جوامع محلی کمک کنند. اما این به همین جا ختم نمی‌شود. بسیاری از شرکت‌ها با درگیر شدن فعالانه در فعالیت‌های بشردوستانه و اجرای شیوه‌های پایدار، فراتر از آن عمل می‌کنند.
بگذارید نگاهی به یک شرکت نمونه مانند ” EcoSpark ” بیندازیم. آنها ماموریت خود را برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی از طریق سرمایه‌گذاری در منابع انرژی تجدیدپذیر قرار داده‌اند. با انجام این کار، آنها نه تنها ردپای کربن خود را کاهش می‌دهند، بلکه سایر مشاغل را نیز تشویق می‌کنند که از این روش پیروی کنند. موفقیت درخشان آنها در توانایی برای رهبری، تشویق دیگران به پذیرش پایداری و کمک به آینده‌ای سبزتر، نهفته است.
نمونه درخشان دیگر «TechConnect» است، یک شرکت فناوری که با فراهم کردن دسترسی به آموزش و منابع دیجیتال، جوانان محروم را توانمند می‌سازد. با پر کردن شکاف دیجیتال، TechConnect نه تنها زندگی‌ها را متحول می‌کند، بلکه نسل‌های آینده کارگران ماهر را نیز پرورش می‌دهد که می‌توانند نوآوری را پیش ببرند و به جامعه کمک کنند. تعهد آنها به مسئولیت اجتماعی نه تنها آنها را موفق می‌کند، بلکه تأثیری ماندگار بر جوامعی که به آنها خدمت می‌کنند نیز می‌گذارد.

تاثیر خیره‌کننده: پذیرش مسئولیت شرکتی
پذیرش مسئولیت شرکتی، فراتر از بهبود شهرت یا وجهه عمومی یک شرکت است. تاثیر خیره کننده‌ای بر جامعه و محیط زیست دارد. شرکت‌هایی که فعالانه در امور بشردوستانه، ابتکارات اجتماعی و پایداری زیست‌محیطی شرکت می‌کنند، به ایجاد دنیایی بهتر برای همه کمک می‌کنند. آنها با سرمایه‌گذاری در آموزش، مراقبت‌های بهداشتی و سایر امور اجتماعی، جوامع به حاشیه رانده شده را ارتقا می‌دهند و فرصت‌هایی را برای نیازمندان فراهم می کنند.
یکی از این شرکت‌های پیشرو ” CareGivers Inc.” است، یک سازمان مراقبت‌های بهداشتی که خدمات پزشکی رایگان را به افراد کم درآمد ارائه می‌دهد. تعهد آنها به مراقبت‌های بهداشتی در دسترس نه تنها زندگی افراد بی‌شماری را بهبود می‌بخشد، بلکه بار سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی عمومی را نیز کاهش می‌دهد. آنها با بر عهده گرفتن مسئولیت رفاه جوامع خود، نشان می‌دهند که کسب و کارها می‌توانند عامل تغییر مثبت باشند و تأثیر قابل توجهی بر جامعه داشته باشند.
علاوه بر این، شرکت‌ها به طور فزاینده‌ای اهمیت پایداری محیطی را تشخیص می‌دهند. کسب‌وکارها با اجرای شیوه‌های دوستدار محیط زیست و کاهش ردپای کربن، به حفظ سیاره ما کمک می‌کنند. از ابتکارات انرژی‌های تجدیدپذیر گرفته تا استراتژی‌های کاهش ضایعات، شرکت‌هایی مانند ”گرین گلوب” راه را برای آینده‌ای پاک‌تر و سبزتر هموار می‌کنند. تعهد آنها به مسئولیت زیست محیطی نه تنها تحسین برانگیز است، بلکه دیگران را نیز تشویق می‌کند که از آن پیروی کنند.

مسئولیت اجتماعی : راهی به آینده روشن
همانطور که شرکت‌ها مسئولیت اجتماعی را پذیرفته‌اند، قدرت خود را برای شعله‌ور کردن تغییرات و ایجاد دنیای بهتر آزاد می‌کنند. از طریق بشردوستی، پایداری و مشارکت اجتماعی، کسب‌وکارها می‌توانند موفقیت درخشانی داشته باشند که فراتر از دستاوردهای مالی است. نمونه‌هایEcoSpark ، TechConnect، CareGivers Inc.، و GreenGlobe نشان می‌دهند که چگونه شرکت‌ها می‌توانند تأثیر خیره‌کننده‌ای بر جامعه بگذارند و میراثی از تغییرات مثبت را پشت سر بگذارند. با همکاری یکدیگر می‌توانیم پتانسیل کامل کسب‌وکارها را آزاد کنیم و آینده‌ای روشن‌تر برای همه بسازیم.

در جهانی پر از امکانات، قدرت انکارناپذیری در وحدت وجود دارد و اینجاست که مسئولیت اجتماعی پا به عرصه وجود می‌گذارد! روزهایی که کسب و کارها صرفاً بر روی سود متمرکز بودند، گذشته است. امروز، آنها در حال پیوستن به نیروهای خود برای ایجاد یک تفاوت مثبت هستند. آنها با هم جرقه‌ای می‌افروزند و راه را به سوی آینده‌ای روشن‌تر و دلسوزتر روشن می‌کنند. در این سفر هیجان انگیز به ما بپیوندید تا همکاری‌های باورنکردنی بین شرکت‌ها و جوامع را کشف کنیم، جایی که نوآوری با همدلی روبرو می‌شود. آماده باشید تا شاهد جادویی باشید که وقتی شرکای قدرتمند گردهم می‌آیند اتفاق می‌افتد و سمفونی تغییر ایجاد می‌کند که با شادی، امید و امکانات بی‌پایان طنین‌انداز می‌شود. بیایید این اتحادهای قابل توجه را جشن بگیریم، زیرا آنها راه را برای جهانی هموار می‌کنند که در آن همه شکوفا می‌شوند و روح با هم بودن بیش از هر زمان دیگری می‌درخشد!
در دنیایی سرشار از چالش‌های مهم و گوناگون، شناخت قدرت همکاری و مسئولیت اجتماعی بسیار مهم است. با پیوستن به نیروها و در آغوش گرفتن پتانسیل جمعی خود، می‌توانیم آینده روشن‌تری را برای همه خلق کنیم. این مقاله به اهمیت اتحاد نیروها و تأثیر مسئولیت اجتماعی در شکل دادن به فردایی بهتر می‌پردازد.

نیروهای متحد: قدرت همکاری
همکاری نیرویی است که هیچ حد و مرزی نمی‌شناسد. وقتی افراد، سازمان‌ها و جوامع گرد هم می‌آیند، اتفاقات باورنکردنی ممکن است رخ دهد. در دنیای به هم پیوسته امروزی، همکاری در دسترس‌تر و آسان‌تر از همیشه شده است. با تجمیع منابع، دانش و تخصص خود، می‌توانیم با مشکلات پیچیده مقابله کنیم و تفاوتی پایدار ایجاد کنیم.
یکی از نمونه‌های الهام بخش از همکاری، اجلاس جهانی اقدام اقلیمی است که در آن کشورها، شهرها و کسب و کارها تعهداتی را برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی پذیرفتند. آنها با همکاری یکدیگر نشان دادند که وقتی تلاش‌های خود را با هم ترکیب کنیم، هیچ چالشی حل‌ناپذیر نیست. علاوه بر این، همکاری به ما امکان می‌دهد از یکدیگر بیاموزیم، بهترین شیوه‌ها را به اشتراک بگذاریم و تاثیر خود را تقویت کنیم. خواه به فقر، آموزش، مراقبت‌های بهداشتی یا مسائل زیست‌محیطی پرداخته شود، گردهم آمدن ما را قادر می‌سازد تا به بیش از آنچه که می‌توانیم به تنهایی به دست آوریم، دست یابیم.

مسئولیت اجتماعی صرفاً یک شعار نیست. این قطب نماصی ما برای ایجاد دنیایی بهتر است

روشن کردن راه: مسئولیت اجتماعی برای فردای بهتر
مسئولیت اجتماعی صرفاً یک شعار نیست. این قطب نمای ما برای ایجاد دنیایی بهتر است. زمانی که افراد و سازمان ها مسئولیت اقدامات و تاثیرات خود را بر عهده می‌گیرند، کاتالیزوری برای تغییرات مثبت می‌شوند. طرح‌های مسئولیت‌پذیر اجتماعی می‌توانند اشکال مختلفی داشته باشند، از کاهش انتشار کربن و ترویج تنوع و شمول تا حمایت از جوامع محلی و توانمندسازی گروه‌های حاشیه‌نشین.
شرکت‌هایی مانند پاتاگونیا با اولویت دادن به پایداری و بازگرداندن محیط زیست، نمونه قابل توجهی را ارائه کرده‌اند. آنها ۱درصد از فروش سالانه خود را به اهداف زیست محیطی اختصاص داده‌اند و مشتریان خود را به تعمیر محصولات خود به جای خرید محصولات جدید تشویق می‌کنند. با پذیرش مسئولیت اجتماعی، پاتاگونیا نه تنها یک پایگاه مشتری وفادار ایجاد کرده است، بلکه الهام بخش شرکت‌های دیگر نیز برای پیروی از آن است. این تلاش‌ها نشان می‌دهد که کسب‌وکارها می‌توانند رشد کنند و در عین حال تفاوت ایجاد کنند.
اتحاد نیروها و پذیرفتن مسئولیت اجتماعی، کلید آینده‌ای روشن‌تر است. همکاری به ما این امکان را می‌دهد که از نقاط قوت جمعی خود استفاده کنیم و تغییرات تأثیرگذار ایجاد کنیم، در حالی که مسئولیت اجتماعی اقدامات ما را به سمت جهانی پایدارتر و فراگیرتر هدایت می‌کند. به عنوان افراد، اجازه دهید به دنبال شراکت و فرصت‌هایی برای همکاری با دیگران باشیم، زیرا می‌دانیم که با هم می‌توانیم به عظمت دست یابیم. و به عنوان سازمان، اجازه دهید مسئولیت اجتماعی را در استراتژی‌های خود در اولویت قرار دهیم، با درک این موضوع که موفقیت نه تنها در سود، بلکه در ایجاد تفاوت مثبت نیز نهفته است. با انجام این کار، می‌توانیم راه را برای آینده‌ای که در آن شفقت، پیشرفت و پایداری رشد می‌کند، هموار کنیم.

دستاورد صنعت / همیشه از اطرافیانمان می‌شنویم که می‌گویند حواستان را جمع کنید گول پیامک‌ها یا تماس‌های کلاهبرداران را نخورید، گداهای حقه‌باز فریبتان ندهند یا شرکت‌های سرمایه‌گذاری از ساده‌لوحی‌تان سوءاستفاده نکنند. از‌این‌رو همواره احساس می‌کنیم در معرض کلاهبرداری هستیم و برای آنکه اَنگ ساده‌لوحی نخوریم قید همۀ خطرات را می‌زنیم. البته اعتماد به پیشنهادهای جذابِ هرزنامه‌ها یا سرمایه‌گذاری در شرکت‌های مشکوک عاقلانه نیست اما آیا اطمینان به غریزۀ احتیاط همیشه و همه‌جا درست است؟ آیا ترس از ساده‌لوحی موجب نمی‎‌شود ارزش‌های انسانی‌مان را نیز نادیده بگیریم و با پیامدهای ناگوار سیاسی و اجتماعی مواجه شویم؟
ساده‌‌‌‌لوح‌‌‌‌بودن خیلی احساس بدی دارد. به ضرب‌‌‌‌المثل‌‌‌‌های زیادی فکر کنید که دراین‌‌‌‌باره وجود دارند و معنای همه‌‌‌‌شان به ساده‌‌‌‌لوحی برمی‌‌‌‌گردد: «کلاهت را باد نبرد!»، «پول ساده‌‌‌‌لوح راحت از دستش درمی‌‌‌‌آید»، «تا ابله در جهان است، مفلس درنمی‌‌‌‌ماند»، «آدم احمق همه‌‌‌‌جا پیدا می‌‌‌‌شود».
پیامْ واضح است: ساده‌‌‌‌لوح نباشید، ولی سخت است که این نصیحت را آویزۀ گوش خود کنیم؛ ظاهراً این‌‌‌‌گونه است که واقعیتْ عرصۀ نبرد شیادان و ساده‌‌‌‌لوحان است -در خانه، محیط کار، و اخبار. آیا رمزارز برای ساده‌‌‌‌لوح‌‌‌‌هاست؟ آیا دورکاری از زیر کار دررفتن است؟ آیا بخشیدن بدهی دانشجویان دلسوزانه و عاقلانه است یا توهین به ساده‌‌‌‌لوح‌‌‌‌هایی است که قبلاً بدهی‌‌‌‌شان را پرداخت کرده‌‌‌‌اند؟
حوزۀ مطالعاتی من روان‌‌‌‌شناسی اخلاق است، خصوصاً اخلاقِ مربوط به قراردادها. به همین خاطر، فکرکردن دربارۀ ساده‌‌‌‌لوح‌‌‌‌ها بخش عادی‌‌‌‌ایی از زندگی حرفه‌‌‌‌ای من است. یکی از مضمون‌‌‌‌های ثابت تحقیقات من و سایر تحقیقات آزمایشی در روان‌‌‌‌شناسی و اقتصاد این است که احساس فریب خوردن، به‌‌‌‌لحاظ شناختی و هیجانی، بسیار شدید است. این احساس به قدری آزارنده است که آدم‌‌‌‌ها بسیار تلاش می‌‌‌‌کنند تا مطمئن شوند چنین چیزی اتفاق نمی‌‌‌‌افتد.
گاهی عامدانه یا از روی احتیاط سعی می‌‌‌‌کنیم از قرارگرفتن در چنین موقعیتی اجتناب کنیم: من ایمیل‌‌‌‌هایی را که داخل پوشۀ هرزنامه رفته‌‌‌‌اند باز نمی‌‌‌‌کنم. حتی اگر این ایمیل‌‌‌‌ها چیزی را به من پیشنهاد دهند که واقعاً می‌‌‌‌خواهم (پول! عشق! سفر خارجی!)، احتمال اینکه شاهزاده‌‌‌‌ای پولی برایم کنار گذاشته باشد به قدری کم است که ارزش وقتم را ندارد و خطر اینکه بدافزار باشد بسیار بیشتر است. ولی، در مواقع دیگر، میل به دوری‌‌‌‌ از نشانه‌‌‌‌های خطرْ ابتدایی‌‌‌‌تر، غیرعامدانه‌‌‌‌تر، و نهایتاً برخلاف اهداف و ارزش‌‌‌‌های من است.
قبل از اینکه به‌‌‌‌لحاظ حرفه‌‌‌‌ای به موضوع ساده‌‌‌‌لوحی علاقه‌‌‌‌مند شوم، شاهد مثال آشناتری در زندگی‌‌‌‌ام بودم. مادربزرگ و پدربزرگ مادری‌‌‌‌ام که اکنون دیگر در قید حیات نیستند، با درآمدی کم، هفت فرزند بزرگ کردند، شش دختر و یک پسر. آن‌‌‌‌ها از نکاتی که دربارۀ ساده‌‌‌‌لوحی و پول گفته می‌‌‌‌شد پیروی می‌‌‌‌کردند و صرفه‌‌‌‌جو و محتاط بودند. ولی در سال‌‌‌‌های پایانی زندگی‌‌‌‌شان، خصوصاً در مراحل ابتدایی زوال شناختی‌‌‌‌شان، احتیاط به چیزی تیره‌‌‌‌تر بدل شد. آن‌‌‌‌ها غذاهایی را که پیک برایشان می‌‌‌‌آورد نمی‌‌‌‌پذیرفتند، کمک دیگران را رد می‌‌‌‌کردند مبادا پرستاران به‌‌‌‌دنبال دزدیدن وسایلشان باشند یا اینکه فرزندان وظیفه‌‌‌‌شناسشان انگیزه‌‌‌‌های پنهانی داشته باشند.
یک بار وقتی مادرم به دیدنشان رفته بود با من تماس گرفت. او گفت مادربزرگم را به فروشگاه ال.ال.بین برده است. آن‌‌‌‌ها بیرونِ اتاق پرو نشسته بودند و مادربزرگم معذب به نظر می‌‌‌‌رسید.
مادرم پرسید «مامان، گرسنه‌‌‌‌ای؟.»
مادربزرگم جواب داد «گرسنه نیستم، بدگمانم.»
عدم اعتماد پدربزرگ و مادربزرگم به مراقبانشان باعث می‌‌‌‌شد چیزی را از دست بدهند که بیش از هر چیز می‌‌‌‌خواستند: اینکه تا زمانی که ممکن است، مستقل زندگی کنند. کلیک‌‌‌‌نکردن روی ایمیل‌‌‌‌های مشکوک یک چیز است و نپذیرفتن کمک دیگران، ریسک‌‌‌‌کردن
یا یک سرمایه‌‌‌‌گذاری مطمئن چیزی دیگر. آدم‌‌‌‌هایی که از ساده‌‌‌‌لوح‌‌‌‌بودن می‌‌‌‌ترسند از توافقات و همکاری‌‌‌‌هایی که بیش از همه برایشان ارزش قائل هستند دوری می‌‌‌‌کنند، خواه در سطح شخصی باشد (کینه به دل گرفتن، زیر معامله زدن)، خواه در سطح سیاسی (سیاست‌‌‌‌گذاری رفاهی، اصلاح مهاجرت)
در یک آزمایش گویا درمورد تصمیم‌‌‌‌گیری مالی، روان‌‌‌‌شناسان از تعدادی آزمودنی‌‌‌‌ خواستند تصور کنند ۱۰۰ دلار برای سرمایه‌‌‌‌گذاری دارند. به آن‌‌‌‌ها اطلاعاتی دادند تا دربارۀ سرمایه‌‌‌‌گذاری فرضی‌‌‌‌شان تصمیم بگیرند که از این قرار بود: «اگر در این شرکت سرمایه‌‌‌‌گذاری کنید، به احتمال ۸۰ درصد اصل پولتان را پس می‌‌‌‌گیرید (نه بیشتر نه کمتر)، به احتمال ۱۵ درصد پولتان دوبرابر می‌‌‌‌شود، و در بدترین حالت ۵ درصد احتمال دارد همۀ پول را از دست بدهید». به‌‌‌‌طور کلی، این به نظر معاملۀ خیلی خوبی می‌‌‌‌آید- سه برابر بیشتر احتمال دارد که برنده شوید تا بازنده!
نکتۀ مهم این بود که شرکت‌‌‌‌کنندگان متن‌‌‌‌های متفاوتی درمورد ماهیت ریسکشان می‌‌‌‌خواندند. به یک گروه گفته می‌‌‌‌شد ۵ درصد احتمال دارد همۀ پولشان را از دست بدهند چراکه ممکن است شرکت با مشتریان کمتری از آنچه انتظار دارد مواجه شود. به گروه دیگر از شرکت‌‌‌‌کنندگان گفته می‌‌‌‌شد ۵ درصد احتمال دارد همۀ پولشان را از دست بدهند چراکه ۵ درصد احتمال دارد بنیان‌‌‌‌گذاران شرکت شیاد باشند. در حالتی که عدم اطمینان مربوط به میزان مشتریان شرکت بود، شرکت‌‌‌‌کنندگان حاضر بودند ۶۰ دلار از ۱۰۰ دلارشان را وسط بگذارند، ولی در حالتی که پای خیانت در میان بود و نه مسائل مربوط به بازار، با اینکه همان مقدار ریسک وجود داشت، تنها ۳۷ دلار از پولشان را سرمایه‌‌‌‌گذاری می‌‌‌‌کردند. همۀ شرکت‌‌‌‌کنندگان با یک میزان ریسک ضرر مواجه بودند، ولی فقط بعضی از آن‌‌‌‌ها به احتمال کلاهبرداری فکر می‌‌‌‌کردند و همین توانست منجر به چنین تفاوتی در نتیجه شود.
وقتی پای سود شخصی در میان باشد، معمولاً برآورد افراد از ریسکِ خیانت زیاد می‌‌‌‌شود. ولی حتی در مسائل خیرخواهانه (نه مادی) نیز همان نشانه‌‌‌‌های پنهان منجر به فعال‌‌‌‌شدن غریزۀ احتیاط می‌‌‌‌شود. کمک‌‌‌‌کردن به میزان تعجب‌‌‌‌آوری پرریسک است، دست‌‌‌‌کم از منظر روان‌‌‌‌شناختی. کسی که درخواست کمک می‌‌‌‌کند، تقریباً به‌‌‌‌طور خودکار، فرد را مضطرب می‌‌‌‌کند و به این فکر وامی‌‌‌‌دارد که نکند ساده‌‌‌‌لوحی کند؛ جلب همدردی دیگران ترفند رایجی است، از چوپان دروغگو گرفته تا سکوت بره‌‌‌‌ها. سخاوتمندی نوعی آسیب‌‌‌‌پذیری و این فکر آزارنده را به همراه دارد که کسی که سعی می‌‌‌‌کند مهربان باشد ممکن است فریب بخورد.
شکاکیت غریزی در برابر درخواست‌‌‌‌های کمک می‌‌‌‌تواند تأثیر شگرفی بر رفتار کمک‌‌‌‌کردن بگذارد و پیامدهایی نظام‌‌‌‌مند در سطح سیاست اجتماعی داشته باشد. در آمریکا، سیاست‌‌‌‌های بازتوزیعی همواره با این نگرانی همراه بوده که افراد متقلب و تن‌‌‌‌پرور سربار مالیات‌‌‌‌پردازان سخت‌‌‌‌کوش شوند. درنتیجه، افرادِ دو سر طیف سیاسی اغلب از آن دسته از سیاست‌‌‌‌های اجتماعی حمایت می‌‌‌‌کنند که ناکارآمدند و جای تعجب است که حتی با ارزش‌‌‌‌های اخلاقیِ خود این افراد ناهمخوان هستند. شواهد متقنی وجود دارد مبنی بر اینکه بیشتر آمریکایی‌‌‌‌ها مایل‌‌‌‌اند به افراد نیازمند کمک کنند ولی به‌‌‌‌طرز متناقضی با بالابردن مخارج رفاهی مخالفت می‌‌‌‌کنند. طی ۳۰ سال گذشته، همواره ۶۵ درصد از آمریکایی‌‌‌‌ها با گزارۀ «حکومت برای کمک به افراد فقیر خیلی کم هزینه می‌‌‌‌کند» موافق بوده‌‌‌‌اند. درعین‌‌‌‌حال، فقط حدود ۲۵ درصد از آمریکایی‌‌‌‌ها با گزارۀ «حکومت برای مسائل رفاهی خیلی کم خرج می‌‌‌‌کند» موافق‌‌‌‌اند. مارتین گیلنزِ جامعه‌‌‌‌شناس باور دارد این ناهمخوانی را می‌‌‌‌توان با «باور رایج مبنی بر اینکه بیشترِ دریافت‌‌‌‌کنندگان کمک رفاهی، به‌‌‌‌جای کارکردن، ترجیح می‌‌‌‌دهند در خانه بنشینند و مزایا دریافت کنند» توجیه کرد. مردم کمک رفاهی را نمی‌‌‌‌پسندند چون احساس کلاهبرداری به آن‌‌‌‌ها می‌‌‌‌دهد، حتی وقتی که مزایای رفاهی منجر به تحقق اهداف محبوب اجتماعی می‌‌‌‌شود.
احساس ساده‌‌‌‌لوحی حتی در نوع کمک‌‌‌‌کردن هم خودش را نشان می‌‌‌‌دهد. جامعه‌‌‌‌شناسانِ آزمایشی در مطالعه‌‌‌‌ای از شرکت‌‌‌‌کنندگان خواستند متنی را درمورد خانواده‌‌‌‌ای کم‌‌‌‌درآمد بخوانند و مشخص کنند حکومت در هر ماه چقدر باید به آن‌‌‌‌ها کمک کند. نتایج نشان داد، از نظر آزمودنی‌‌‌‌ها، مبلغ کمک ماهانه بستگی به نوع کمک داشت؛ آن‌‌‌‌هایی که با ماهانه ۲۵۰ دلار به‌‌‌‌عنوان بُن غذا موافق بودند تنها حاضر بودند ۲۱۰ دلار به‌‌‌‌صورت نقدی به این افراد کمک شود. یکی از شرکت‌‌‌‌کنندگان دراین‌‌‌‌باره گفت «من با دادن پول نقد موافق نیستم، خیلی راحت می‌‌‌‌توان از آن سوءاستفاده کرد».
یکی از قدیمی‌‌‌‌ترین و مقبول‌‌‌‌ترین یافته‌‌‌‌های روان‌‌‌‌شناسی این است که بعضی از درس‌‌‌‌های زندگی بیش‌‌‌‌یادگیری می‌‌‌‌شوند. وقتی دانشجوی تحصیلات تکمیلی بودم، با پدیده‌‌‌‌ای به‌‌‌‌نام«موش‌‌‌‌های گارسیا»آشنا شدم. پژوهشگری به نام جان گارسیا موش‌‌‌‌ها را به‌‌‌‌طور هم‌‌‌‌زمان در معرض آب شیرین‌‌‌‌شده و تشعشع قرار داد، اتفاقی که به‌‌‌‌طور تصادفی و به‌‌‌‌خاطر نقص در طراحی آزمایش رخ داد. موش‌‌‌‌ها عاشق مزۀ شیرین هستند، ولی تشعشع باعث حالت تهوع شدید می‌‌‌‌شود. موش‌‌‌‌های گارسیا حالت تهوع را با شیرینی تداعی کردند و، تا چند هفتۀ بعد، از خوردن غذاهای شیرین امتناع کردند. اگر تابه‌‌‌‌حال دچار مسمومیت غذایی یا خماری شده باشید، حال این موش‌‌‌‌ها را درک می‌‌‌‌کنید. تهوع عاملی مؤثر در بیش‌‌‌‌یادگیری است: وقتی دچار خماری باشم فقط از شراب گیاهی اجتناب نمی‌‌‌‌کنم، بلکه برای مدتی طولانی هم نسبت به الکل و هم شیرین‌‌‌‌بیان دچار انزجار می‌‌‌‌شوم.
احساس ساده‌‌‌‌لوحی نیز به همین شکل عمل می‌‌‌‌کند. مغز باعجله سعی می‌‌‌‌کند توضیح دهد چه اتفاقی رخ داده است؛ شروع می‌‌‌‌کند به ساخت ابزاری شناختی که دفعات بعد به‌‌‌‌دنبال تهدیدات بگردد و موانعی را در برابر آن علَم کند. نه شیرینی، نه نوشیدنی، و نه همکاری. «گرسنه نیستم، بدگمانم.»

نویسنده: تِس ویلکینسون-رایان- استاد حقوق و روان‌‌‌‌شناسیِ دانشگاه پنسیلوانیا